Waarom “aanvaarden” niet altijd de oplossing is

28 jul Waarom “aanvaarden” niet altijd de oplossing is

Dit wordt een unpopular opinion. 🥳

Niet door het wegnemen van erkenning of herkenbaarheid — dat is écht en waardevol : dat gevoel van eindelijk een antwoord te krijgen op iets, waar je al lang mee worstelt.
Maar er zit méér achter,
dan alleen dat “eindelijk snap ik mezelf“-moment.

Er zit fysiologie achter.
Reacties in cellen, chemische processen, aangeleerde gewoontes, ingesleten zenuwbanen.
Kortom: een heel lichaam dat op zijn manier heeft leren reageren op de wereld.

En toen was ik je kwijt? Got it. 😁 Ik zal het anders zeggen:

Waarom zijn labels aantrekkelijk — en waar zit het risico

We houden van (h)erkenning.
Een label of diagnose geeft woorden aan iets, dat je al lang voelde maar niet kon benoemen. Dat is precies wat het zo populair maakt.

Maar er schuilt een addertje onder het gras. Een label kan ervoor zorgen dat je dát gaat zien als wie je BENT, in plaats van als iets dat met je GEBEURT. Dát verschil heeft een grote impact.

Als je het ziet als deel van je persoonlijkheid, ga je ermee léven. 

Als je het ziet als het gevolg van omstandigheden
— van hoe jouw lichaam en brein zich hebben ontwikkeld —
dan heb je iets waar de meeste mensen niet bij stilstaan: keuze.
De kans om te kijken naar wat je beïnvloedt, en hoe je daar zelf invloed op hebt.

Van ‘een reflexreactie‘ tot ‘iets dat je aanstuurt’: hoe bepaal je zelf die reactie?

Aanvaarden vs. aansturen: voorbeelden

Concreter en de twee manieren om ermee om te gaan.

Prikkels die hard binnenkomen: Geluid, licht, aanraking, temperatuur, geur — álles komt intens binnen, positief én negatief.

• aanvaarden: je zondert jezelf af, zoekt een prikkelarme omgeving op om rust te vinden
• aansturen: je geeft jezelf bewust positieve prikkels en laat jouw lichaam díe verwerken 🎬

Het gedrag van anderen dat persoonlijk aanvoelt: Iemands reactie doet pijn, en voor je het weet twijfel je aan jezelf.

• aanvaarden: je geeft die reacties een plek, probeert ze te begrijpen, verwerkt ze achteraf
• aansturen: je werkt aan je eigen interne houvast, zodat opmerkingen anders binnenkomen — nog vóór ze de kans krijgen om te raken 🎬

People pleasing die zich vermomt als vriendelijkheid: je vindt het fijn om anderen te helpen — of is het toch iets anders?

• aanvaarden: innerlijk gevecht tussen grenzen bewaken en genieten van het “goede mens zijn“
• aansturen: je maakt het onderscheid helder — anderen helpen omdat je het wílt, niet omdat je jezelf erin verliest 🎬

Snel en intens aanvoelen wat er rondom je gebeurt: drukke plekken voelen al snel als teveel informatie.

• aanvaarden: je bijt door tot het voorbij is, en bent daarna gewoon leeg
• aansturen: je begrijpt waarom jouw lichaam voortdurend “op scherp” staat en gebruikt andere filters 🎬

Van rust zoeken naar je lichaam begrijpen

Het verschil zit hem uiteindelijk hierin:
steeds opnieuw – rust zoeken om te herstellen
vs.
eigen reflexen en processen leren kennen + in je eigen voordeel leren gebruiken

Geen van beide is fout.
Maar het is de moeite waard om je af te vragen: leef ik ermee of leer ik ermee werken?